Malatya’daki Ahbap Evleri Neden Hâlâ Boş?

Ahbap’ın kurucusu Haluk Levent’in öncülüğünde başlatılan bu proje, yalnızca birer yapı değil; halkın dayanışma ruhunun, umudunun ve sorumluluk bilincinin bir sembolüydü. Fakat bugün, o umut dolu evlerin önünde aynı soru yeniden soruluyor: Bu evler neden hâlâ boş?

Malatya’daki Ahbap evleri iki etap hâlinde tamamlandı. İlk etabı 2023’te, ikinci etabı ise 2024 yılında sona erdi. Altyapısı tamamlanmış, çevre düzenlemesi yapılmış, oturmaya hazır bu konutlarda hâlâ bir tek depremzede bile yaşamıyor. Oysa bu yapılar, halktan toplanan bağışlarla inşa edildi. Buna rağmen neden hâlâ teslim edilmedikleri kamuoyuna açıklanmış değil.

Yerel kaynaklara göre bazı konutların anahtarları AFAD ve ilgili kamu kurumlarına teslim edildi.

Ancak teslim sürecinin nasıl yürütüldüğüne, hak sahiplerinin kim olduğuna ve neden konutların boş kaldığına dair hiçbir resmi bilgilendirme yapılmadı. Ne Ahbap, ne AFAD, ne de yerel yöneticiler bu konuda tatmin edici bir açıklama sunmuş değil. Oysa bu yapılar halkın bağışlarıyla yapılmış, halkın umudu olmuştu. Bugün ise adeta terk edilmiş, sahipsiz bir görüntü veriyor.

Üstelik çekilen görüntüler iç açıcı değil. Camları kırılmış, kapıları açık, bahçeleri otlarla kaplanmış bu evlerde artık yalnızca sokak hayvanları barınıyor. Bu manzara yalnızca fiziksel bir ihmalin değil, aynı zamanda bir sorumluluk boşluğunun göstergesi. Bu yapılar, barınmaya muhtaç ailelerin hayatını değiştirmek için yapılmışken, şimdi sessizliğe gömülmüş durumda.

Bu süreçte yalnızca sivil inisiyatif değil, kamu kurumları da sorumluluk taşımaktadır. Eğer bu gecikmenin ardında bir bürokratik engel varsa, bunun açıkça ifade edilmesi gerekir. Aksi takdirde halkın bağışlarına ve yardımseverlik kültürüne olan güven ciddi biçimde zedelenir. Binlerce insan hâlâ konteynerlerde yaşam mücadelesi verirken, yaşanabilir durumdaki bu evlerin boş kalması kabul edilemez.

Kamuoyu bu konuda vakit kaybedilmeden bilgilendirilmeli, gerekli işlemler hızla tamamlanmalı ve konutlar ivedilikle ihtiyaç sahiplerine teslim edilmelidir. Çünkü bu konutlar ne Ahbap’ın ne de devletin malıdır; bu yapılar, yardımsever vatandaşların gönüllü bağışlarıyla yapılmıştır. Bu anlamda, bağış toplama hakkı tanınan Haluk Levent, kamuoyuna bu evlerin neden hâlâ teslim edilmediğine dair net ve şeffaf açıklamalar yapmakla yükümlüdür. Eğer süreci tıkayan bürokratik engeller varsa, bunlar da açıkça dile getirilmelidir.

Devleti temsil eden kurumlar ve kamu görevlileri ise “devletin gücüne zeval gelmesin” anlayışıyla bu konutların teslimini bilinçli şekilde geciktiriyorlarsa, bu yaklaşım sadece devletin değil, halkın yardımlaşma ruhunun da yara almasına neden olacaktır. Bu nedenle, gereksiz ve yıpratıcı bu tutumdan derhâl vazgeçilmelidir. Çünkü bu mesele sadece bir teslim süreci değil, bir vicdan ve vefa meselesidir.

Unutulmamalıdır ki sessizlik de bazen bir cevaptır. Ama bu cevap, kimsenin vicdanını rahatlatmaz. Malatya’daki bu evler boş kalmamalı. İçlerinde yalnızca sokak hayvanları değil, geleceğine umutla bakmak isteyen insanlar yaşamalı. Çünkü bu yapılar, halkın vicdanı ve umuduyla inşa edildi. Ve hiçbir vicdan, bu şekilde sahipsiz bırakılmamalıdır.